Bloom: แม่รู้ไหม ลูกแม่ใช้ชีวิตได้ดีเลยนะ
ความรักของแม่ไม่เคยหายไปไหน ทั้งยังกลายเป็นพลังใจที่ช่วยให้ลูกผ่านพ้นวันอันยากลำบากไปได้
หนังสือ “แม่รู้ไหม ลูกแม่ใช้ชีวิตได้ดีเลยนะ” ถ่ายทอดความทรงจำและความรู้สึกอันอบอุ่นเกี่ยวกับความรัก ความคิดถึง และการเติบโตหลังการสูญเสียแม่ พัคแอฮีเล่าเรื่องราวชีวิตของตัวเองตั้งแต่วัยทำงาน การเป็นนักเขียนบทรายการวิทยุ ตลอดจนช่วงเวลาธรรมดา ๆ ที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับแม่ผู้เป็นทั้งกำลังใจและพื้นที่ปลอดภัยที่สุดในชีวิต ผ่านความทรงจำที่แสนเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความหมาย เธอค่อย ๆ บอกเล่าสิ่งที่ไม่เคยมีโอกาสได้พูดกับแม่ พร้อมถ่ายทอดการเดินทางของหัวใจที่เรียนรู้จะอยู่กับความเศร้าโดยไม่หลีกหนี และค้นพบความสุขเล็ก ๆ
ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในทุกวัน
พัคแอฮีถ่ายทอดประสบการณ์การสูญเสียอย่างจริงใจ โดยใช้การเขียนเป็นหนทางเยียวยาหัวใจและค้นหาความหมายของการมีชีวิตอยู่ต่อไป พัคแอฮีจึงอยากมอบถ้อยคำปลอบโยนสำหรับทุกคนที่เคยสูญเสียคนสำคัญ
ชวนให้ย้อนมองความทรงจำอันงดงาม ยอมรับความโศกเศร้าในฐานะส่วนหนึ่งของชีวิต และเชื่อมั่นว่าแม้คนที่เรารักจะไม่อยู่เคียงข้างเราอีกต่อไปแล้ว แต่ความรักของพวกเขาจะเป็นพลังที่ทำให้เราใช้ชีวิตต่อไปได้ด้วยหัวใจ
ที่เข้มแข็ง
จุดเด่น
1 . เล่าด้วยภาษาที่เป็นกันเองเหมือนเขียนบันทึกส่วนตัว มีสำนวนจับใจตามประสาผู้เขียนบทรายการวิทยุ
2. ช่วยคลี่คลายความรู้สึกค้างคาในความสัมพันธ์แม่-ลูกด้วยการเล่าเรื่องทั้งด้านที่อบอุ่นและด้านที่เคยเจ็บปวดอย่างตรงไปตรงมา สะท้อนให้เห็นถึงความจริงว่าไม่มีความสัมพันธ์ใดสมบูรณ์แบบ
3. ช่วยให้อยู่กับความสูญเสียได้มากขึ้น แสดงให้เห็นกระบวนการของการคิดถึง การยอมรับ และการใช้ชีวิตต่อหลังจากผ่านการสูญเสีย
4.ช่วยจัดการกับความคิดถึงและความรู้สึกผิดผ่านการพูดแทนใจในสิ่งที่หลายคนไม่เคยมีโอกาสพูด เช่น คำขอบคุณ คำขอโทษ หรือคำบอกรัก
ประวัติผู้เขียน
พัคแอฮี
คุณแม่ผู้มีประสบการณ์มา 12 ปี และกำลังใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการเลี้ยงลูก สำหรับบางคนเธอคือคุณแม่รุ่นพี่ สำหรับบางคนเธอคือคุณแม่รุ่นน้อง ไม่ว่าจะอยู่ในบทบาทไหน เธอก็อยากเป็น “เพื่อนร่วมทางของเหล่าคุณแม่” ที่คอยมอบความอ่อนโยนให้กันเสมอ เธอเคยทำงานเป็นนักเขียนบทรายการวิทยุ FM ให้กับช่องวิทยุ KBS และ MBC เป็นเวลากว่า 13 ปี ก่อนจะผันตัวมาเป็นนักเขียนความเรียงต่อเนื่องยาวนานกว่า 10 ปี ในฐานะคนที่รักการเสาะหาถ้อยคำและร้อยเรียงประโยคมาโดยตลอด เธอหวังว่าจะมีผู้คนอีกมากมายได้ร่วมกันอ่าน เขียน และค้นพบความหมายของชีวิตผ่านตัวอักษรเหล่านั้น






